Organizacja promująca ideologię rewolucyjną, antykapitalistyczną i antyimperialistyczną, krytykująca cały system III RP, Kościół, NATO i „zdrajczą” lewicę parlamentarną. Postrzegana jako sekta marksistowska z tradycją od lat 90., aktywna głównie propagandowo i edukacyjnie.
Pracownicza Demokracja (PD) przedstawia się jako rewolucyjna organizacja marksistowska walcząca o obalenie kapitalizmu i ustanowienie demokracji pracowniczej opartej na radach delegatów robotniczych i komitetach strajkowych. Jest polską sekcją Tendencji Międzynarodowych Socjalistów (IST) – nurtu wywodzącego się z trockizmu, ale krytykującego klasyczny trockizm (np. IV Międzynarodówkę) za sekciarstwo i biurokratyzm.
Kluczowe elementy programu i retoryki:
-
- marksizm rewolucyjny, walka klasowa, socjalizm od dołu (rady robotnicze zamiast biurokratycznego państwa),
-
- antykapitalizm, antyimperializm (krytyka zarówno NATO/USA, jak i Rosji w wojnie na Ukrainie),
-
- poparcie dla praw LGBT+, równości płci, praw kobiet (aborcja, antydyskryminacja),
-
- walka z rasizmem, faszyzmem, antysemityzmem i wszelkimi formami dyskryminacji,
-
- świeckie państwo, sprzeciw wobec kontroli imigracji i granic,
-
- krytyka całej lewicy parlamentarnej (Nowa Lewica, Razem, PPS) jako reformistycznej i oportunistycznej,
-
- analiza historyczna: gloryfikacja Międzyzakładowych Komitetów Strajkowych „Solidarności” 1980–81 jako zalążka demokracji robotniczej (z krytyką braku rewolucyjnego programu),
-
- internacjonalizm – aktywny udział w kampaniach #WorldAgainstRacism i międzynarodowych akcjach IST.
Organizacja wydaje gazetę „Pracownicza Demokracja” (regularne numery w 2025–2026), organizuje otwarte spotkania, dyskusje, pikiety i demonstracje. Pozycjonuje się jako jedyna konsekwentna rewolucyjna lewica w Polsce.
Andrzej Żebrowski – najbardziej widoczna i długoletnia postać, lider organizacji od lat 90. (wymieniany w Wikipedii i mediach jako główny przedstawiciel).
Struktura kolektywna – teksty i komunikaty sygnowane zbiorczo „Pracownicza Demokracja”
1990 r. (początek działalności jako Socjalistyczna Solidarność; zmiana nazwy na Pracownicza Demokracja w latach 90.).
Organizacja jest jedną z najstarszych aktywnych grup trockistowskich w III RP.
Lata 90.–2000 – aktywność w protestach antyglobalistycznych, strajkach.
2020–2022 – udział w Strajku Kobiet, akcje aborcyjne i antyfaszystowskie.
2022–2024 – stanowiska antywojenne (krytyka Rosji w Ukrainie, ale też NATO), analiza kryzysu kapitalistycznego.
2025–2026 – regularne wydania gazety (np. marzec 2026, luty 2026, styczeń 2026); artykuły o wyborach prezydenckich (krytyka Razem, PO-PiS), sytuacji międzynarodowej (Palestyna, Nowy Jork – kandydat socjalistyczny), kontrmanifestacje antyrasistowskie i antyfaszystowskie; spotkania otwarte w Warszawie (np. ul. Długa 29).
