Stowarzyszenie Solidarność Walcząca

Solidarność Walcząca (SW) to jedna z najbardziej radykalnych i niepodległościowych organizacji podziemnych w Polsce w okresie stanu wojennego i schyłku PRL. Była to antykomunistyczna struktura konspiracyjna, działająca w latach 1982–1992, założona we Wrocławiu w czerwcu 1982 roku przez Kornela Morawieckiego.

Geneza i powstanie

Organizacja wyłoniła się z podziemnego Regionalnego Komitetu Strajkowego NSZZ „Solidarność” Dolny Śląsk. W maju–czerwcu 1982 doszło do poważnego konfliktu programowego i strategicznego między Korneliem Morawieckim a Władysławem Frasyniukiem (przewodniczącym RKS). Morawiecki i jego zwolennicy odrzucali taktykę oczekiwania na ugodę z władzą oraz ograniczenie działań do strajków zakładowych i tajnych struktur związkowych. Uważali, że trzeba prowadzić otwartą walkę o pełną niepodległość Polski, bez kompromisów z komunistami.

Dewiza i program

Dewiza: „Wolni i Solidarni”. Główne cele (w najpełniejszej wersji programu z 1987 r. – „Zasady ideowe i program Solidarności Walczącej” autorstwa m.in. Kornela Morawieckiego, Wojciecha Myśleckiego i Andrzeja Zaracha):

• całkowite odsunięcie komunistów od władzy,
• przywrócenie Polsce pełnej suwerenności i niepodległości,
• rozbicie imperium sowieckiego i porządku jałtańskiego,
• wolność dla wszystkich narodów ujarzmionych przez komunizm,
• budowa demokratycznej Polski na wzór państw zachodnich (parlamentaryzm, wolny rynek, prawa człowieka).

SW konsekwentnie odrzucała koncepcje „finlandyzacji”, „samoograniczającej się rewolucji” czy negocjacji z PZPR. Przewidywała rychły upadek systemu komunistycznego i nie godziła się na żadne formy podziału władzy z dawnymi oprawcami SW wyróżniała się radykalnymi formami oporu:

• masowy kolportaż prasy podziemnej („Solidarność Walcząca” – ogólnopolskie pismo ukazywało się regularnie przez prawie 8 lat),
• wydawanie książek, broszur, biuletynów,
• organizowanie demonstracji ulicznych (m.in. we Wrocławiu 13 czerwca, 31 sierpnia, 22 lipca),
• prowadzenie podziemnego radia (regularne audycje we Wrocławiu do końca lat 80.),
• akcje ulotkowe, malowanie haseł, akcje symboliczne,

olidarność Walcząca była fenomenem polskiego podziemia lat 80.:

• najbardziej bezkompromisowa wobec komunizmu,
• jedna z najaktywniejszych w skali ogólnopolskiej (obok „Solidarności Walczącej” Frasyniuka, „CDN”, „Fighting Solidarity”),
• jedyna, która od początku stawiała cele geopolityczne (wyjście z Układu Warszawskiego, rozpad ZSRR, wejście do struktur zachodnich),
• jej wizja niepodległej Polski bez kompromisów z dawnym układem okazała się w dużej mierze prorocza.

Dziś SW jest symbolem radykalnego, nieugiętego oporu – organizacji, która nie chciała „żyć w kłamstwie” i nie godziła się na „aksamitne kajdany”.