Znany także jako Jacek Różański, pierwotnie Józef Goldberg – prawnik żydowskiego pochodzenia, oficer NKWD i MBP, poseł na Sejm Ustawodawczy, zbrodniarz stalinowski. Syn działacza syjonistycznego i redaktora Abrahama Goldberga (1880–1933 – cmentarz żydowski w Warszawie) i Anny (Chany) Różańskiej (zm. 1927). Miał dwoje starszego rodzeństwa: siostrę Julię (Judytę, zm. 1943) i brata Beniamina, znanego później jako Jerzy Borejsza (1905–1952), publicysty, działacza komunistycznego i propagandzisty – Powązki Wojskowe. Różański związany był z działaczką komunistyczną Belą Frenkiel (1907–1988). 1 lipca 1947 został pułkownikiem służb bezpieczeństwa i dyrektorem Departamentu Śledczego MBP w stopniu kapitana WP. W czasie przesłuchiwań więźniów był niezwykle brutalny, stosował tortury. Nadzorował śledztwo w sprawie Witolda Pileckiego i jest faktycznym sprawcą skazania go na karę śmierci. W marcu 1954 roku zwolniony z MBP, pracował później jako dyrektor w Państwowym Instytucie Wydawniczym. Decyzją Biura Politycznego KC PZPR aresztowany i oskarżony o stosowanie tortur w czasie śledztwa. W czasie procesu w grudniu 1955 oskarżony o przekroczenie uprawnień i naruszenie dobrego imienia PRL. Skazany dwukrotnie na pięć lat więzienia. Na mocy amnestii zmniejszono mu wyrok do 3 lat i 4 miesięcy pozbawienia wolności. Ponowny proces Różańskiego odbył się w 1957 roku. Skazany na 15 lat więzienia za stosowanie „niehumanitarnych metod” w pracy śledczej. Razem z nim na ławie oskarżonych zasiedli Anatol Fejgin (1909-2002) i Roman Romkowski (1907-1968). Wyszedł na wolność w październiku 1964 roku, kiedy to Rada Państwa zastosowała prawo łaski. Został urzędnikiem w Mennicy Państwowej w Warszawie, aż do przejścia na emeryturę w 1969. Nigdy nie wykazał skruchy z powodu popełnionych zbrodni. Zmarł na nowotwór i został pochowany na cmentarzu żydowskim przy ul. Okopowej w Warszawie.
