Przykład współczesnego radykalnego lewactwa – grupa promująca socjalizm i antykapitalizm pod hasłami patriotyzmu i antyfaszyzmu, krytykująca system III RP, ale bez powiązań z totalitaryzmem stalinowskim czy prorosyjskością (pozycja antyimperialistyczna wobec Rosji po 2022 r.). Organizacja pozostaje mała i niszowa.
(nieformalna kontynuacja po rozłamie z PPS w 2022) – część przeszła do Stowarzyszenia Czerwoni, ale pozostałe frakcje nadal działają pod starą nazwą w niektórych regionach (np. Wielkopolska na Facebooku).
Czerwona Młodzież” była radykalną, socjalistyczną organizacją młodzieżową, początkowo formalnie podległą Polskiej Partii Socjalistycznej (PPS), ale szybko wykształciła odrębny, bardziej lewicowo-radykalny profil. Po odcięciu się od PPS w 2022 r. stała się autonomiczną grupą promującą socjalizm, antyfaszyzm, antykapitalizm, feminizm, patriotyzm lewicowy i antyimperializm.
Kluczowe elementy programu i retoryki:
-
- walka z kapitalizmem, wyzyskiem, nierównościami społecznymi i prekariatem,
-
- promocja równości płci, praw kobiet, antyfaszyzmu i internacjonalizmu klasowego,
-
- krytyka neoliberalizmu, III RP, elit politycznych (w tym części lewicy parlamentarnej),
-
- elementy patriotyzmu socjalistycznego (odwołania do tradycji PPS, Piłsudskiego w wersji lewicowej, przedwojennego ruchu robotniczego),
-
- sprzeciw wobec „zdrady ideałów socjalistycznych” przez starsze pokolenie PPS (konflikt z senatorem Wojciechem Koniecznym i wejściem neoliberalnych polityków do PPS w 2021 r.).
Organizacja była aktywna w protestach społecznych, akcjach ulicznych, mediach społecznościowych i współpracy z innymi grupami lewicowymi (związki zawodowe, kolektywy feministyczne).
Piotr Kurzyński – przewodniczący OM PPS / Czerwona Młodzież w latach 2019–2022; główna postać w okresie rozłamu z PPS.
Po 2022 r. (jako „Czerwoni”) – brak jednej centralnej figury; struktura kolektywna, decyzje na zebraniach, komunikaty zbiorcze.
Sierpień 2019 – reaktywacja OM PPS jako „Czerwona Młodzież”; Piotr Kurzyński przewodniczącym.
2020–2021 – akcje antyfaszystowskie, protesty pracownicze, sprzeciw wobec polityki rządu PiS.
Grudzień 2021 – konflikt z PPS po „puczu” Wojciecha Koniecznego (przyjęcie Rozenka, Senyszyn i in. do partii).
17 lutego 2022 – rozwiązanie więzi z PPS, deklaracja niezależności.
8 kwietnia 2022 – zmiana nazwy na „Czerwoni”, otwarcie na wszystkich wiek.
2023–2025 – próby rejestracji stowarzyszenia „Czerwoni”; akcje antykapitalistyczne, feministyczne, antywojenne (w kontekście Ukrainy – antyimperialistyczna krytyka Rosji i NATO).
2025–2026 – kontynuacja działalności jako „Czerwoni” (strona czerwoni.org, Instagram @czerwoni_org); marginalna rola w szerszym krajobrazie lewicy.