prawnik, sędzia wojskowy Wojska Polskiego i ludowego Wojska Polskiego, adwokat. Odpowiedzialny za szereg mordów sądowych w latach 1946–1948. Urodził się w USA, w rodzinie górniczej. Ukończył studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego. W czasie wojny aresztowany przez Niemców i osadzony w areszcie na ul. Montelupich. Należał do AK. W 1945 roku zgłosił się do LWP. Od 1947 roku podpułkownik. Był sędzią orzekającym m.in. w procesie pokazowym pułkownika Jana Rzepeckiego i innych oficerów AK i WiN – Mariana Gołębiewskiego, Tadeusza Jachimka, Henryka Żuka i Jana Szczurka-Cergowskiego (tzw. proces I Zarządu Głównego WiN). W sprawach tych zapadły wyroki śmierci i długoletniego więzienia. Sąd pod jego przewodnictwem skazała na karę śmierci kawalera Orderu Virtuti Militari Konrada Dybowskiego (1919-1947) wraz z ojcem Władysławem Dybowskim (1892-1947). W 1950 roku zwolniony ze służby wojskowej. Pracował później jako adwokat. W dniach 14–21 września 1953 w czasie procesu pokazowego biskupa Czesława Kaczmarka (1895-1963) był obrońcą siostry zakonnej Walerii Niklewskiej i podobnie jak inni obrońcy pomagał prokuratorom, zastraszając i namawiając swoich klientów do przyznania się do winy. Jego żoną była Stanisława z d. Kurakiewicz, primo voto Wierzbicka, w czasie wojny współpracownik gen. Augusta Emila Fieldorfa, odznaczona Virtuti Militari. Pochowany na Starych. Na grobie widnieje napis, że był podpułkownikiem, adwokatem i żołnierzem AK o ps. Janusz.
