Największy paradoks tkwi w samym DNA Unii. Jednym z „ojców założycieli” federalizmu europejskiego jest Altiero Spinelli – włoski komunista.

W 1924 roku, w wieku 17 lat, wstąpił do Komunistycznej Partii Włoch. Siedział w więzieniach Mussoliniego, potem na wyspie Ventotene. Tam, w 1941 roku, napisał (wraz z Ernestem Rossim) słynny Manifest z Ventotene. Dokument ten:

• wprost atakował suwerenne państwa narodowe jako źródło wojen i kapitalizmu,
• wzywał do „europejskiej rewolucji socjalistycznej”,
• domagał się federalnego superpaństwa, w którym Komisja Europejska pełniłaby rolę „rządu rewolucyjnego”,
• początkowo mówił nawet o „dyktaturze partii rewolucyjnej” jako drodze do prawdziwej demokracji.

Spinelli później zerwał ze stalinizmem, ale nigdy nie porzucił wizji federalnej Europy jako antidotum na nacjonalizm i kapitalizm. Został europosłem (1979–1986), członkiem Komisji Europejskiej i twórcą „Klubu Krokodyla” – grupy federalistów. Dziś:

• budynek Parlamentu Europejskiego w Brukseli nosi jego imię,
• istnieje Grupa Spinellego w PE (z polskimi członkami m.in. Radosławem Sikorskim i Danutą Hübner),
• Manifest z Ventotene jest cytowany jako inspiracja dla zmian traktatów UE (propozycje z 2023–2025).

Polscy konserwatyści (Ordo Iuris, Patryk Jaki, Radosław Fogiel) słusznie nazywają to „komunizmem w nowym opakowaniu”. Centralny rząd federalny, unijna armia, likwidacja suwerenności państw – to dokładnie to, co Spinelli proponował w 1941 roku jako komunista. Tylko zamiast czerwonego sztandaru mamy dziś flagę z gwiazdami i narrację o „wspólnych wartościach”.

Wpływ na polityki UE – „ciche socjalizowanie” Europy

Komuniści i radykalna lewica w PE nie rządzą, ale skutecznie wpływają na kierunek:

1. Federalizacja i centralizacja – Grupa Spinellego i The Left konsekwentnie popychają zmiany traktatów: więcej kompetencji dla Brukseli, mniej dla państw członkowskich. To klasyczna komunistyczna logika – „państwa narodowe zawodzą, więc potrzebujemy silnego centralnego planowania”.
2. Zielony Ład i eco-socjalizm – The Left nazywa to „sprawiedliwą transformacją”. W praktyce: masowe redystrybucje, podatki od węgla, nacjonalizacja energetyki – dokładnie model, który w krajach realnego socjalizmu doprowadził do katastrofy gospodarczej.
3. Polityka migracyjna i „sprawiedliwość społeczna” – otwartość na masową imigrację, walka z „rasizmem systemowym”, cenzura „mowy nienawiści” – to kulturowy marksizm w praktyce (choć lewica nienawidzi tego określenia).
4. Blokowanie rozliczeń z komunizmem – W 2019 roku PE przyjęło rezolucję równającą nazizm i komunizm. Lewica (w tym The Left i S&D) ostro protestowała. KKE nazwała to „reakcyjną potwornością”. Do dziś komuniści w PE blokują wszelkie próby pamięci o ofiarach Gułagu, Hołodomoru czy stanu wojennego.

Dodatkowo: europosłowie KKE i PCP regularnie głosują przeciwko budżetowi UE na obronność, przeciwko wsparciu Ukrainy i za „antyimperialistycznymi” rezolucjami w stylu „USA i NATO są winne wszystkiemu”. Jednocześnie biorą pieniądze z tego samego systemu, który oskarżają o wyzysk.