„Aby zbudować raj, trzeba najpierw zniszczyć to, co istnieje” — ta z pozoru abstrakcyjna maksyma stała się przerażającą rzeczywistością dla milionów Kambodżanów w latach 1975–1979. Reżim Czerwonych Khmerów, kierowany przez Pol Pota, dokonał jednego z najbardziej brutalnych ludobójstw XX wieku — zbrodni, której skalę i okrucieństwo trudno porównać nawet z nazistowskimi obozami zagłady. Dla portalu antykomunistyczni.pl jest to kolejny dowód, że komunizm nie przynosi wyzwolenia, lecz śmierć, niewolę i upadek cywilizacji.
Czerwoni Khmerzy objęli władzę w Phnom Penh 17 kwietnia 1975 roku, ogłaszając początek „Wielkiej Rewolucji Ludowej”. Ich celem było stworzenie czysto agrarnego społeczeństwa bez klas, bez miast, bez pieniądza, bez religii, bez rodziny — bez przeszłości. W praktyce oznaczało to wymazanie całej współczesnej cywilizacji z powierzchni Kambodży.
Już pierwszego dnia władzy rozkazano ewakuację wszystkich mieszkańców stolicy — bez wyjątku: chorych, starców, matek z noworodkami. Miasta były uznawane za „gnijące centra kapitalizmu”, a ich istnienie — grzechem przeciwko rewolucji. Setki tysięcy ludzi szły pieszo w głąb kraju, pod groźbą broni. Tych, którzy nie nadążali, rozstrzeliwano na miejscu.
Kambodża została przekształcona w gigantyczny obóz pracy. Cała populacja — od dzieci po starców — została zmuszona do ciężkiej pracy w polach ryżowych, przy budowie kanałów irygacyjnych, w warunkach głodu, chorób i ciągłego terroru. Każdy mógł zostać oskarżony o „myślenie burżuazyjne” — noszenie okularów, posiadanie książki, znajomość języka obcego, czy nawet… bycie nauczycielem lub lekarzem.
Szacuje się, że w ciągu zaledwie 4 lat reżimu zginęło od 1,7 do 2,5 miliona ludzi — czyli co najmniej jedna czwarta populacji kraju. Śmierć była codziennością: głód, praca do wyczerpania, egzekucje, tortury, choroby, brak opieki medycznej. Ofiarami padali nie tylko „wrogowie klasy”, ale także członkowie samych Czerwonych Khmerów — ofiary czystek wewnętrznych.
Najbardziej symbolicznym miejscem zbrodni jest więzienie S-21 (Tuol Sleng) w Phnom Penh — dawna szkoła, przekształcona w obozowy centr umę tortur i egzekucji. Większość więźniów była tu przetrzymywana kilka tygodni, torturowana, zmuszana do składania fałszywych zeznań, a następnie zabijana w pobliskim polu śmierci — Choeung Ek. Z ponad 20 tysięcy więźniów S-21 przeżyło zaledwie kilkunastu.
Dokumentacja tego miejsca — zdjęcia ofiar, zeznania oprawców, dzienniki służb bezpieczeństwa — stanowi dziś najbardziej poruszające świadectwo zbrodni komunistycznej ideologii w praktyce.
Czerwoni Khmerzy nie byli przypadkiem. Byli fanatycznymi uczniami marksizmu-leninizmu, wzorowanymi na Mao i Stalinie, ale idącymi jeszcze dalej. Ich ideologia opierała się na absolutnym kultze przywódcy (Pol Pot), totalitarnej kontroli, niszczeniu wszelkich form indywidualizmu i tradycji, a także na przekonaniu, że „czystość rewolucji” wymaga fizycznego unicestwienia wszystkich „elementów skażonych”.
Nie było tu miejsca na litość, miłość, rodzinę, wiara była karana śmiercią. Dzieci były zabierane rodzicom i wychowywane jako „małe rewolucjonistki”, gotowe donosić nawet na własne matki. To był komunizm w jego najczystszej, najbardziej radykalnej postaci — system, który nie chciał reformować świata, lecz go całkowicie zniszczyć, by na jego gruzach wznieść „nowego człowieka”.
Przez lata zachodnie media i elity intelektualne ignorowały albo bagatelizowały zbrodnie Czerwonych Khmerów. Niektórzy lewicowi intelektualiści (jak Noam Chomsky) początkowo wątpili w raporty o ludobójstwie, oskarżając je o „propagandę antykomunistyczną”. Dopiero interwencja Wietnamu w 1979 roku — choć motywowana geopolitycznie — położyła kres reżimowi i ujawniła światu całą prawdę.
Dziś, gdy komunizm próbuje wracać w nowych, „miękkich” opakowaniach, warto pamiętać o Kambodży. O tym, że za każdym hasłem o równości i sprawiedliwości może kryć się topór oprawcy. Że każdy system, który deklaruje posiadanie monopolu na prawdę i moralność, kończy się krwią.
Na terenie byłego obozu śmierci Choeung Ek rośnie dziś „Stupa Czaszek” — pomnik upamiętniający ofiary. Wewnątrz znajdują się tysiące czaszek — milczący protest przeciwko ideologiom, które ludzi redukują do materiału historycznego.
Dla nas, antykomunistów, Kambodża to nie tylko straszliwa historia. To ostrzeżenie. To dowód, że komunizm nigdy nie był i nigdy nie będzie ideologią wyzwolenia — jest ideologią niewoli i śmierci. Naszym obowiązkiem jest mówić o tych zbrodniach, uczyć o nich młodych pokoleń, nie pozwalać, by zostały spłukane w nurcie „postprawdy” czy „historycznego relatywizmu”.
Bo jak powiedział przeżyty więzień S-21:
„Oni zabili moją rodzinę, moich przyjaciół, moje dzieci. Ale nie zabili pamięci. A pamięć jest moją bronią.”
—
Pamiętajmy o Kambodży. Bo gdy zapomnimy — mogą spróbować znów.
Redakcja antykomunistyczni.pl